از هبوط آدم (ع) به زمين  تا  عروج محمد (ص) به آسمان

خداوند، حضرت آدم (عليه السلام) را از آسمان به زمين آورد؛ مكاني كه كينه و دشمني و خونريزي از مختصات آن بود: («... وَ قُلْنَا اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى‏ حِينٍ‏»)[1]؛ «و گفتيم از بهشت به زمين هبوط كنيد در حالى كه با يكديگر دشمن هستيد و در زمين تا مدتى معين مستقر گرديد ...» و البته براي كساني كه از هدايت الهي پيروي كنند، نه خوفي خواهند داشت و نه اندوهگين مي شوند[2]. 

و در نقطه مقابل، خداوند در شب معراج، حضرت رسول (صلى الله عليه و آله) را از زمين به آسمان برد[3]. پيامبر در آن شب، عوالم بالا، ملكوت آسمان‏ها و عجائب آفرينش را رؤيت نموده و با انبيا ملاقات كردند[4]. از ديگر مشاهدات حضرت رسول (ص) در اين سفر، بهشت و جهنّم و وضعيّت بهشتيان و نعمت ‏هايشان و دوزخيان و عذاب ‏هايشان بود. وقتى پيامبر داستان معراج را بيان فرمود، بعضى از مردم كم‏ ظرفيّت از دين برگشتند [5].

پي نوشت:

[1] سوره بقره، آيه36.

[2] سوره بقره، آيه38.

[3] سوره اسراء، آيه1.

[4] تفسير نورالثقلين. كافي، ج8 ص121.

[5] تفسيري طبري.