در كتاب مناسك در احكام "بيتوته در منى" آمده است: "اگر پيش از نصف شب خارج شدند يا از اوّل شب قدرى خارج بودند، احتياط آن است كه قربانى كنند گر چه بعيد نيست عدم وجوب" و حال اين كه در سؤال و جوابهائى كه اخيرا به احكام مناسك ملحق شده چنين آمده: "مسأله گويى به حجاج گفته كه در بيتوته در منى وظيفه اين است كه از اوّل شب تا نصف شب يا از نصف شب تا اوّل صبح باشد و خودش اين عمل را انجام داده ... در جواب آمده است كه احتياط واجب دادن كفاره است"، لطفا توضيح دهيد جمع بين "عدم وجوب كفاره و احتياط واجب دادن كفاره است" چگونه است؟‏
گر چه دو مسأله در دو موضوع است و بين دو مسأله منافاتى نيست و مسأله مناسك مربوط به دير آمدن به منى از سر شب يا خارج شدن از منى قبل از نصف شب است و مسأله ديگر مربوط به نيامدن قسمت اوّل شب به منى و آمدن كمى آخر آن براى مبيت نصف دوم شب است، لكن در تحرير الوسيله احتياط وجوبى است كه بايد به آن عمل شود.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج‌1، احكام حج، مسائل متفرقه حج، س 129