پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) مي فرمايد:

«الصيام والقرآن يشفعان للعبد يوم القيامة. يقول الصيام: أي ربّ منعته الطعام و الشهوة فشفّعني فيه ويقول القرآن: منعته النوم باللّيل فشفّعني فيه. قال: فيشفعان»[1]؛ [روزه و قرآن، بنده را در روز قيامت شفاعت مي كنند؛ روزه عرضه مي دارد: پروردگارا! من اين بنده را از طعام و شهوات منع كردم؛ پس شفاعت مرا درباره او بپذير. و قرآن عرض مي كند: من اين بنده را از خواب شب منع كردم؛ پس شفاعت مرا درباره او بپذير.]  

 عمل صالح همواره زنده است و شفاعت مي‌كند، چنان‌ كه عمل ناشايست، همواره زنده است و گواهي مي‌دهد. صورت ملكوتي عمل صالح كه به طرف خداوند صعود مي‌كند: «اِلَيهِ يَصعَدُ الكَلِمُ الطَّيِّبُ والعَمَلُ الصّلِحُ يَرفَعُه»[2] زمينه صعود عامل خود را نيز فراهم مي‌كند و همين مطلب مي‌تواند در حدّ خود، قسمي از شفاعت باشد.[3]

پي نوشت:

[1] الدر المنثور، ج1، ص440.
[2]سوره فاطر، آيه 10.

[3] تسنيم، ج9، ص 309