چرا شيعه به كتاب هاي دعا بيش از قرآن اهتمام مي ورزد ؟

درآموزه هاي ديني كه از ائمه اهل بيت (عليهم السلام) به ما رسيده است،چنين مطلبي كه به دعا بيش از تلاوت قرآن بايد بها داد ، وجود ندارد . قرآن ، معجزه جاودان و آخرين حلقه از كتب آسماني است كه پيوسته بر تارك اعصار مي درخشد و روايات زيادي در تأكيد بر قراءت و حفظ و تلاوت آن با صداي خوش رسيده و در اين مورد كتاب هاي ويژه اي به نگارش درآمده است.كافي است در اين مورد به كتاب « قرآن در روايات اهل بيت (عليهم السلام) » كه در ايران و مصر منتشر شده است،مراجعه كنيد.مراجعه به اين كتاب،عظمت و اهميت اين كتاب آسماني را نزد پيشوايان به روشني ثابت مي كند.هم اكنون در جمهوري اسلامي ايران،اهتمام فراواني به حفظ قرآن در ميان برادران و خواهران و حتي نو نهالان پديد آمده است.تا آنجا كه كودكاني در سن 5سالگي يا كمي بيشتر،حافظ كل قرآن شده و در مسابقات بين المللي برنده جوايز گشته اند و در كشور جمهوري اسلامي نيز همه ساله مسابقات بين المللي برگزار مي شود و با دعوت از داوران بين المللي برگزيدگان رشته هاي حفظ ، ترجمه و تفسير با اعطاي جايزه تشويق مي شوند.در جمهوري اسلامي رسانه خاصي براي قرآن تأسيس شده كه 24ساعته ، به صورت هاي مختلف برنامه هاي قرآني اجرا مي كند .توجه ويژه به ادعيه در ميان مردم ، بيشتر در مورد دعاي كميل و ندبه است كه به صورت دسته جمعي در شب هاي جمعه و صبح جمعه خوانده مي شود و همين سبب شده است كه اين توهم پيش آيد كه عنايت به دعا بيش از عنايت به قرآن است.از آنجا كه در ميان اهل سنّت چنين ادعيه بليغ و رسا و سازنده اي كمتر وجود دارد،لذا عنايت آنان به دعا بسيار كم است و همين سبب شده است كه عنايت شيعه به دعا چشمگيرتر به نظر آيد.خواندن « دعا » و راز و نياز با خدا،از والاترين مراتب عبادت و پرستش خدا است كه در حق آن گفته شده است: « الدعاء مخّ العبادة » (1):« راز و نياز با خدا ، مغز عبادت است » .

منبع:

1. سفينة البحار:1، ماده دعا.

(كتاب راهنماي حقيقت.آيت الله  العظمي سبحاني. صفحه 270-271)