اوّلاً معناى عدالت اين نيست كه به همه يكسان بدهيم. آيا معلّمى كه به هر شاگردى نمره‏اى مى‏دهد و يا پزشكى كه براى هر بيمارى دارويى تجويز مى‏كند، ظالم است؟ ثانياً نعمت‏هاى ويژه مسئوليّت‏هاى ويژه‏اى را نيز بدنبال دارد. ثالثاً ما از خدا طلبى نداريم، تا هر چه بخواهيم به ما عطا كند. رابعاً الطاف الهى بر اساس حكمت و شرايطى است كه انسان يا جامعه آن را بوجود مى‏آورد. به قول شاعر:

چون چنان بوديم بوديم آن چنان‏   چون چنين گشتيم گشتيم اين چنين‏

افرادى با اخلاص، تلاش، علم، تدبير، صرفه‏جويى، عدالت و وحدت كلمه، شرايطى را در خود ايجاد مى‏نمايند كه زمينه‏ى دريافت الطاف الهى و نعمت‏هاى ويژه مى‏شود. 

البتّه گاهى الطاف ويژه به خاطر پاداش عملى است كه والدين انسان داشته‏اند و خداوند مزد كارشان را به نسل آنان عطا مى‏كند. همان گونه كه در داستان موسى و خضر، خداوند آن دو پيامبر را مأمور مى‏كند ديوارى را كه گنجى زير آن مخفي بود و از آنِ كودكان يتيمى بود تعمير كنند تا در آينده از آن گنج استفاده نمايند، زيرا والدين كودكان نيكوكار و صالح بوده‏اند. «وكان ابوهما صالحا»(كهف 82)

منبع:

كتاب 400نكته ازتفسيرنور نوشته حجه الاسلام قرائتي ص9