سوره اعراف، آيه 116: «قَالَ أَلْقُوا ۖ فَلَمَّا أَلْقَوْا سَحَرُوا أَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوهُمْ وَجَاءُوا بِسِحْرٍ عَظِيمٍ»؛ [گفت: «شما بيفكنيد!» و هنگامي (كه وسايل سحر خود را) افكندند، مردم را چشم‌بندي كردند و ترساندند؛ و سحر عظيمي پديد آوردند.]
سوره طه، آيه 66 -67: «قَالَ بَلْ أَلْقُوا ۖ فَإِذَا حِبَالُهُمْ وَعِصِيُّهُمْ يُخَيَّلُ إِلَيْهِ مِنْ سِحْرِهِمْ أَنَّهَا تَسْعَىٰ * فَأَوْجَسَ فِي نَفْسِهِ خِيفَةً مُوسَىٰ» ؛ [گفت: «شما اول بيفكنيد!» در اين هنگام طنابها و عصاهاي آنان بر اثر سحرشان چنان به نظر مي‌رسيد كه حركت مي‌كند! موسي ترس خفيفي در دل احساس كرد!]

قرآن با جمله «و جاءوا بسحر عظيم» به طور سربسته اشاره به اين واقعيت كرده است كه صحنه ‏اى را كه ساحران به وجود آورده بودند بسيار مهم و حساب شده و هول‏ انگيز بود و گرنه كلمه "عظيم" در اينجا به كار نمى ‏رفت.
از تواريخ و روايات و سخنان مفسران كه در ذيل اين آيات و آيات مشابه آن آمده است نيز به خوبى وسعت ابعاد اين صحنه آشكار مى ‏شود، بنا به گفته بعضى از مفسران، ساحران به دهها هزار نفر بالغ مى ‏شدند، و تعداد وسائلى كه از آن استفاده كردند نيز دهها هزار وسيله بود، و با توجه به اينكه در آن عصر، ساحران آزموده و مجرب در مصر فراوان بودند اين موضوع جاى تعجب نيست.
به خصوص اينكه قرآن در سوره طه مي فرمايد: «فَأَوْجَسَ فِي نَفْسِهِ خِيفَةً مُوسى»‏ يعنى صحنه به اندازه ‏اى عظيم و وحشت ‏انگيز بود كه حتى موسى در دل كمى ترسيد، هر چند طبق صريح نهج البلاغه‏[1] ترس او به خاطر اين بوده است كه مردم ممكن است آن چنان تحت تاثير اين صحنه عظيم قرار گيرند كه باز گرداندن آنها مشكل باشد.

از اين بحث به خوبى استفاده مى‏ شود كه فرعون با توجه به حكومت پهناورش در كشور مصر، داراى سياست هاى حساب شده شيطانى بود و براى مبارزه با موسى و هارون تنها از وسيله تهديد و ارعاب استفاده نكرد، بلكه كوشش كرد كه به گمان خود از سلاح مشابهى در برابر موسى استفاده كند، و مسلما اگر در كار خود پيروز مى ‏شد هيچ گونه نام و نشانى از موسى و مكتبش باقى نمى ‏ماند و در آن صورت كشتن موسى (ع) بسيار ساده و بى ‏دردسر و موافق افكار عمومى بود.
اما بى‏ خبر از اينكه موسى (ع) متكى به يك نيروى انسانى نيست كه قابل مقابله و معارضه بوده باشد بلكه از نيروى لا يزال الهى و قدرت بى ‏انتهاى او مدد مى ‏گيرد كه هر مقاومتى را درهم مى‏ كوبد و نابود مى ‏كند.

پي نوشت: 
[1] نهج البلاغه، خطبه 4. 
 تفسير نمونه، 28جلد، ذيل آيه 116 سوره اعراف