وقتي به صحنه عاشورا مي‌نگريم‌، در يك طرف مظاهر برجسته‌اي از وفا را مي‌بينيم و در سوي ديگر، نمونه‌هاي زشتي از عهدشكني و بي‌وفايي‌. شب عاشورا سيدالشهدا (ع) وقتي با اصحاب خود صحبت مي‌كند، وفاي آنان را مي‌ستايد و مي‌فرمايد:«من باوفاتر و بهتر از اصحابم‌، اصحابي نمي‌شناسم‌».
شهداي كربلا جان‌بازي در ركاب آن حضرت را وفاي به‌عهد مي‌دانستند، عمرو بن قرظه روز عاشورا خود را در برابر شمشيرها و تيرهاي دشمن قرار مي‌داد تا به امام آسيبي نرسد، آن‌قدر جراحت برداشت كه بي‌تاب شد، آن‌گاه رو به حضرت كرد و پرسيد: «اي پسر پيامبر! آيا وفا كردم‌؟»، امام فرمود: «آري تو در بهشت پيش روي مني و زودتر به بهشت مي‌روي‌، سلام مرا به پيامبر برسان‌».
و در زيارت امام حسين (ع) خطاب به آن حضرت مي‌گوييم‌: «أشهد انّك وفيت بعهدالله وجاهدت في سبيله حتي أتاك اليقين‌».

منبع:

پيام‌هاي عاشورا از زبان عاشوراييان‌ /سيد مجتبي غيوري نجف آبادي‌