ج. بر فرض امكان زندگى در آنجا، بنابر قاعده، تكليف به نماز شبانه روزى و روزه ندارند. لذا چون تفويت مصالح لزوميه مى‌شود، در حال اختيار نمى‌توان در آنجا اقامت كرد. ولى اگر ناچار به اقامه باشد، بنابر احتياط يا بايد بر طبق نزديك‌ترين مكان به آنجا كه شب و روز عادى دارند، عمل كند يا اوقات نماز و ماه‌ها را با وسايلى مثل ساعت حساب كند، ولى اين دومى عسر و حرج دارد.
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2 ، احكام نماز ، مقدمات نماز ، مكان نمازگزار ، س 1632.