زن پدرى داشتم كه بدون اولاد بوده و در زمان حيات خودش چهار تخته فرش كه زير پايش بوده، وصيت كرده كه به مسجدى داده شود، البتّه اين فرشها يك پنجاهم ثروتش بشمار نمى ‏آمده است كه من طبق گفته خودش بعد از فوت او، آنها را به مسجد تحويل داده ‏ام و الآن دو سه سال است كه تحويل مسجد است در حالى كه خواهرزاده ‏اش اظهار مى‏ دارد كه "بايد آن قالى ‏ها به ما داده شود!" حال حقيقت امر از نظر شرعى چيست؟‏

در فرض مرقوم وصيّت نافذ است و بايد به آن عمل شود.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج ‌2، وصيت، موصي به، س 39