دخترى با فردى ازدواج مى‏ كند و عقد شرعى هم خوانده مى‏ شود، پس از ازدواج زن به خانه شوهر نمى‏ رود و مى‏ گويد از ترس پدرم اين عقد را قبول كرده ‏ام و هرگز حاضر به زندگى با او نيستم. شوهر نيز از اين مسأله آگاه بوده أمّا پيگيرى نمى‏ كند، تا آنكه شوهر در كارخانه دچار نقص عضو مى‏ گردد و علّت آن را همين ازدواج مى‏ داند، و بهانه گرفته و زن را طلاق نمى‏ دهد؛ لطفا بفرمائيد در چه صورت طلاق بدون موافقت و حضور زوج صحيح است؟ و آيا مرد مى‏ تواند چيزى بابت نقص پايش از خانواده زن بگيرد و او را طلاق دهد؟
‏
عقد اگر با إذن پدر و با مراعات ضوابط شرعى انجام گرفته محكوم به صحّت است، و نارضائى بعدى دختر أثرى ندارد، و جدائى منوط به طلاق است، و اختيار طلاق با شوهر است.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج ‌3، طلاق و مسائل مربوط به آن، احكام طلاق، س 11