غيبت عيبِ مستور و پوشيدۀ مؤمن ، در غياب او است ، چه آن عيب را به گفتار بيان كند ، يا به رفتار بفهماند ، هرچند در اظهار عيب مؤمن قصد اهانت و هتك حيثيّت نداشته باشد ، و اگر به قصد اهانت ، عيب مؤمن را اظهار نمايد ، دو گناه مرتكب شده است.
پي نوشت:
پايگاه اطلاع رساني حضرت آيت الله وحيد خراساني، احكام معاملات، احكام كسبهاي حرام و بعضي گناهان، س 492