در بعضي از موارد تقيّه حرام است ، و آن زماني است كه اگر فرد يا گروهي راه تقيّه را پيش گيرند و عقيده مذهبي خود را پنهان دارند ، اصل اسلام به خطر افتد يا ضربه شديدي بر كيان مسلمين وارد گردد ، در اين گونه موارد بايد عقيده واقعي خود را ظاهركنند ، هر چند خطر يا ضرري براي آنها داشته باشد . و آنها كه گمان مي كنند اينها از قبيل به هلاكت افكندن خويش (إلقاء النفس إلي التهلكة) است كه قرآن با صراحت از آن نهي كرده و فرموده (وَلَا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَي التَّهْلُكَة)( 1) سخت در اشتباهند ، زيرا لازمه آن اين است كه حضور در ميدان جهاد نيز حرام باشد ، در حالي كه هيچ عاقلي چنين سخني نمي گويد ، و از اين جا روشن مي شود كه قيام امام حسين بن علي بن ابي طالب(عليهم السلام) در برابر يزيد ، يك وظيفه قطعي ديني بوده ، و امام حاضر نشد  حتّي به عنوان تقيّه  با يزيديان و بني اميّه غاصب خلافت اسلامي كنار بيايد ، زيرا مي دانست ضربه شديدي به كيان اسلام خواهد خورد. و قيام و شهادت او مايه بيداري مسلمين و نجات اسلام از چنگال تفاله هاي جاهليّت است .

منبع:

1 . سوره بقره ، آيه 195 

شيعه پاسخ ميگويد، آيت الله مكارم،  ص19