الهي مرا محرم راز كن
در معرفت بر دلم باز كن
دلي ده مرا باشد شناساي تو
زباني كه بستاند آلاي تو
چو با من در اول كرم كرده اي
به فضل خودم محترم كرده اي
در آخر همان كن كه كردي نخست
كه در هر دو حالت اميدم به توست
چو لطفت مرا رايگان آفريد
خردمنديم داد و جان آفريد
هم آخر به لطف خودم دستگير
به فضلت مرا رايگان در پذير
چو داني كه بي زادو بي توشه ام
هم از خرمن خويش ده خوشه ام
مبر آبم اي آبرويم به تو
اميد من و آرزويم به تو
به روي من از كرده ي ناپسند
دري را كه هرگز نبستي مبند
زرحمت به رويم دري بر گشاي
مرا قهر منماي و لطفي نماي
عزيزا ! به خواري زپيشم مران
به قهر از در لطف خويشم مران
كه برگيردم گر توام بفكني
كه بپذيردم گر توام رد كني
اگر لطف تو بر نگيرد مرا
كرا زهره كاندر بپذيرد مرا
مخوف است راهم دليلي فرست
گذر آتش آمد خليلي فرست
اگر دوزخ اين ناسزا را جزاست
تو آن كن كه از رحمت تو سزاست
من اربي رهم از لئيمي خويش
تو مگذار راه كريمي خويش
خط عفو دركش خطاي مرا
ببخش از كرم كرده هاي مرا
مدر پرده ي من كه بي پرده ام
به رويم ميار آنچه من كرده ام
به آب كرم دفترم را بشوي
مريز اين سيه نامه را آبرو
اگر من گنهكارم اي كردگار
تو آمرزگاري و پروردگار
اگر چند بر نفس خود فاسقم
به لا تقنطوا ، همچنان واثقم
زدستم مده چون تويي دستگير
وگر زلّتي رفت برمن مگير
مگيرم بدان ماجرايي كه رفت
پشيمانم ازهرخطايي كه رفت
سراپاي من گرچه آلايش است
اميدم زعفوتو،بخشايش است
در اوّل چو پاك آفريدي مرا
ز يك مشت خاك آفريدي مرا
درآخرچو بازم سپاري به خاك
كني پاكم اي داد فرماي پاك
چو باشد گل تيره مآواي من
بود تنگناي لحد جاي من
درآن دم كه با ما تو ماني و بس
خدايا به رحمت به فرياد رس
چو زين خاكدان باز خاكم بري
به پاكان راهت كه پاكم بري
مرحوم محمد بن حسام خوسفي ( وفات 875 هجري )