استفتاء زير از حضرت امام(ره) شده است: 

با توجه به تعدد اقوال در تلفظ «الضاد» در علم تجويد، شما به كدام قول عمل مى كنيد؟

امام(ره) در پاسخ نوشته اند: شناخت مخارج حروف بر اساس نظرات علماى تجويد، واجب نيست، بلكه بايد تلفظ هر حرفى به صورتى باشد كه نزد عُرف عرب صدق كند كه آن حرف را ادا كرده است.

سؤال ما اين است كه اولاً: عبارت «نزد عرف عرب صدق كند كه آن حرف را ادا كرده است» به چه معنى است؟

ثانياً: آيا قواعد علم تجويد هم همانند قواعد علم صرف و نحو از عرف و كلام عرب استخراج نشده است؟ در اين صورت چگونه مى توان قائل به جدايى آن دو از ريشه خود شد؟

ثالثاً: اگر براى كسى از طريق معتبر يقين حاصل شود كه حروف را هنگام قرائت از مخارج صحيح خود ادا نمى كند و يا به طور كلى حروف و كلمات را صحيح تلفظ نمى نمايد و زمينه مناسبى براى يادگيرى از جميع جهات دارد، مثل اين كه استعداد خوبى و يا فرصت مناسبى براى فراگيرى اين علم دارد، آيا واجب است در حد استعداد سعى در آموختن قرائت صحيح نمايد؟

جواب:

ملاك در صحّت  قرائت، موافقت آن با نحوه قرائت اهل لغتى است كه قواعد تجويد از آن ها گرفته شده است. بنا بر اين اگر اختلاف نظرات علماى تجويد در كيفيت تلفظ يكى از حروف ناشى از اختلاف آنان در فهم نحوه تلفظ اهل لغت باشد، مرجع حل اختلاف، خود عرف اهل لغت است. ولى اگر اختلاف نظرات آنان ناشى از اختلاف خود آنان در كيفيت تلفظ باشد، مكلّف در انتخاب هر يك از آن اقوال مخيّر است. كسى كه قرائت خود را صحيح نمى داند، بايد در صورت تمكن براى يادگيرى قرائت صحيح اقدام نمايد.

پي نوشت:

آيت الله خامنه اي، اجوبة الاستفتائات، احكام نماز، قرائت و احكام آن‏، س465