ج. محلى را كه انسان براى اقامت و زندگى خود اختيار كرده، وطن او است، چه در آنجا به دنيا آمده و وطن پدر و مادرش باشد، يا خودش آنجا را براى زندگى اختيار كرده باشد، پس وطن انسان بنابر اقوى جايى است كه عرفا آنجا را وطن‌ شخص بدانند و لازم نيست در آنجا ملكى داشته باشد و يا اين كه شش ماه آنجا زندگى كرده باشد؛ بلكه همين قدر كه عرفاً آنجا وطن او به حساب آيد، كافى است.
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2، احكام نماز و روزه مسافر، احكام وطن، س 3006.