كفاره افطار عمدي روزه ماه رمضان اين است كه يك بنده آزاد كند، يا دو ماه روزه بگيرد، يا شصت فقير را سير كند، يا به هر كدام يك مدّ (كه تقريباً ده سير است) طعام، يعني گندم يا آرد يا نان يا خرما و مانند اينها بدهد، و چنانچه اينها برايش ممكن نباشد بنابر احتياط واجب بين تصدق به هر اندازه كه مي تواند و استغفار جمع نمايد، و اگر امكان تصدق نبود استغفار كند، اگرچه يك مرتبه بكويد «استغفرالله» و احتياط واجب آن است كه هر وقت بتواند كفاره بدهد.

پي نوشت:

پايگاه اطلاع رساني حضرت آيت الله وحيد خراساني، احكام روزه، س310