كسى كه تهران وطن او محسوب مى‌شود و بدون اعراض وطن ديگرى اختيار كرده و در تهران هيچ‌گونه ملكى و يا وابستگى به جز علاقه به وطن ندارد آيا در مواقعى كه در تهران كار ادارى دارد و در نقاط مختلف تهران رفت و آمد مى‌كند و يا به مهمانى در منزل يكى از اقوام مى‌رود حكم او در مورد نماز از نظر قصر بودن يا نبودن چگونه است و آيا اين شخص حدّ ترخّص را از كجا مى‌تواند حساب كند؟ آيا تهران را كلا وطن خود محسوب نمايد و يا خير؟ (با در نظر گرفتن فتواى امام در مورد شهرهاى بزرگ مثل تهران از نظر حد شرعى).

جواب:

همان قسمت از تهران كه وطن او بوده تا از آن اعراض نكرده بحكم وطن باقى است.

پي نوشت:

امام خميني(ره)، استفتائات، ج1، احكام نماز، احكام مسافر، بلاد كبيره، س325