شخصى از دنيا رفته و داراى ورثه ‏اى بدين ترتيب بوده است:
چهار دختر كبيره، سه دختر و دو پسر صغير و دو همسر (يكى از همسران او هنگام حيات شوهر از دنيا رفته و چهار دختر كبيره از اوست، دو همسر ديگر او كه جزء ورثه ‏اند يكى عقيم است و ديگرى مادر دو پسر و سه دختر متوفّى است). پس از فوت پدر با وجود روحانى و معتمدين محلّ، برابر شرع إسلام، ورثه به رسيدگى أموال پدر مى ‏پردازند، در اين ميان آشكار مى‏ گردد كه پدر مقدارى بدهكار است و در مقابل پول نقدى ندارد، از اين رو مادر صغار- كه به عنوان قيّم صغار تعيين شدند- به اتّفاق بقيّه ورثه زمينى را مى‏ فروشند و با حضور گواهان و ورثه دين ميّت را أداء مى ‏كنند، و بقيّه أموال را كما فرض اللّه ميان ورثه تقسيم مى ‏نمايند. حالا صغار- پس از كبير شدن- به فروش زمين اعتراض مى‏ كنند. آيا آنان چنين حقّى دارند و مى ‏توانند معامله را باطل نمايند؟

‏
اگر زمينى كه براى اداء دين فروخته شده به نظر قيّم شرعى صغار بوده با رضايت سائر ورثه، كسى حقّ اعتراض ندارد.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج ‌3، احكام ارث، س 48