فتح مكه در سال ششم هجري، پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله با اهل مكه، در محل حديبيه پيمان صلحي امضا كردند كه بر اساس آن مقرر شد كه هر قبيله، مي تواند با هر يك از دو گروه قريش با مسلمانان پيمان ببندد. در نتيجه، قبيله ي خزاعه، با حضرت رسول صلي الله عليه و آله، و قبيله ي بنو بكر، با قريش پيمان بستند.

در سال هشتم، درگيري بين بنو بكر و خزاعه پديد آمد و قريش، بنو بكر را در جنگ ياري كردند. به اين ترتيب، پيمان صلح حديبيه از طرف قريش نقض شد; زيرا، قريش، با همپيمانان مسلمانان وارد جنگ شده بود.

ابو سفيان، سر گروه قريش، كه متوجه عواقب اين پيمان شكني شد، شتابزده خود را به مدينه رساند تا پيمان را تجديد كند. پيامبر، به پيشنهاد وي پاسخ ندادند. او، نزد برخي از صحابه رفت، آنان هم نپذيرفتند. او، آن گاه نزد علي عليه السلام آمد و تقاضاي شفاعت نزد پيامبر صلي الله عليه و آله كرد. علي عليه السلام فرمود: «در تصميمي كه پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله گرفته، ما، چون و چرا نمي كنيم.» . ابو سفيان، از حضرت فاطمه عليها السلام خواست كه فرزندش حسن - كه كودك بود - قريش را پناه دهد و در نزد رسول خدا شفاعت كند. حضرت فرمود: «حسن، هنوز كودك است.» .

به هر حال، او موفق نشد و به مكه بازگشت. پيامبر هم دستور بسيج عمومي صادر كرد و در دهم رمضان سپاه ده هزار نفري مسلمانان مدينه، به سوي مكه، به طور مخفيانه حركت كردند. لشكر، در منطقه ي «مر الظهران » فرود آمد. عباس، عموي پيامبر، ابو سفيان و گروهي را ديد كه به جاسوسي آمده اند، آن ها را براي امان گرفتن نزد رسول خدا صلي الله عليه و آله برد. ابو سفيان، از روي ناچاري، مسلمان شد و پيامبر شرايطي را براي در امان ماندن قريش مطرح كرد و ابو سفيان آن شرايط را به مردم ابلاغ كرد.

در بيستم ماه رمضان، سپاه اسلام وارد مكه شد و كعبه و مسجد الحرام را از لوث بت و بت پرست پاك كرد و به بلال بن رباح دستور داد به بام كعبه برود و با صداي بلند اذان بگويد.

در اين روز علي عليه السلام بردوش پيامبر رفت و بت هاي كعبه را بر زمين انداخت.