ضربت خوردن حضرت علي عليه السلام در سال چهلم، گروهي از خوارج، در مكه جمع شدند و مذاكره كردند. آنان بر كشته هاي نهروان گريستند و سه نفر، باهم عهد كردند كه در يك شب، امير مؤمنان علي عليه السلام و عمر و عاص و معاويه را بكشند.

ابن ملجم، كشتن علي عليه السلام را پذيرفت و وارد كوفه شد.به زني، از خوارج را - كه پدر و برادرش در نهروان كشته شده بودند - علاقه مند و از وي خواستگاري كرد. قطام گفت: «مهر من، سه هزار درهم و غلام و كنيز و كشتن علي بن ابي طالب است.» . او، وردان بن مجالد را نيز به ياري ابن ملجم فرستاد و خود، شب نوزدهم در مسجد خيمه زده و مشغول اعتكاف بود. آن سه ملعون، به عزم قتل حضرت علي عليه السلام به مسجد آمدند. قطام، بافته اي از ابريشم به سينه ي هر يك بست و شمشيرهاي به زهر آب داده شده را به آن ها داد.

هنگام صبح كه صداي علي به «يا ايها الناس! الصلاة!» بلند شد، ابن ملجم و ياران اش شمشير كشيدند، بر حضرت حمله كردند و گفتند: «الحكم لله لا لك يا علي!» . شمشير شبيب، خطا كرد، ولي شمشير ابن ملجم بر سر حضرت خورد و شكافت و خون جاري شد و محاسن شريف اش را كه پس از رحلت پيغمبر خضاب نشده بود، به خون خضاب شد.