شخصى چند سال پيش از شهرستان مهاجرت نموده و اكنون در‌ تهران به استخدام دولت در آمده و زندگى مى‌نمايد، ايشان فاقد مسكن و ساير مستقلات در تهران مى‌باشد، ليكن قصد دارد در صورت تأمين آسايش و بالأخص با داشتن خانۀ مسكونى، هميشه در تهران بماند و چنانچه نتوانست خانه‌اى تهيه نمايد، به محلّ تولد خود منتقل و شهر خود را جهت سكونت اختيار نمايد، ضمنا اين شخص علاقه‌اى جزئى هم به زادگاه خويش دارد و تا كنون با آنجا قطع رابطه نكرده است؛ مع الوصف آيا تهران براى وى وطن اصلى محسوب مى‌شود يا محلّ تولد؟ متذكر مى‌شود: منزل فعلى وى تا محلّ كارش در يك منطقه يا محل قرار نگرفته و با هم در حدود دو كيلومتر فاصله دارند.

جواب:

در فرض مرقوم در تهران حكم مسافر دارد و در وطن اصلى حكم وطن باقى است.

پي نوشت:

امام خميني(ره)، استفتائات، ج1، احكام نماز، احكام مسافر، بلاد كبيره، س322