ج. اگر به نحو غفلت از امر واضح نزد او بوده كه مى‌تواند با اندك التفات و توجه زايل شود، قصد اقامت وى محقق نمى‌گردد، اما اگر به نحو نسيانى و فراموشى بوده كه احتمال دارد تا پايان ده روز يادآور و متذكّر نشود، قصد اقامتش محقّق شده است.
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2، احكام نماز و روزه مسافر، قصد اقامت ده روز، س 3066.