اين مسأله چند حالت دارد: حالت اوّل : حدّاقل به مدّت دو سال در آن مكان مى‌ماند؛ در اين حالت، آن مكان براى او «مقرّ» (وطنِ حكمى)، به حساب مى‌آيد، و نمازش كامل و روزه‌اش صحيح است . حالت دوّم : بين شش ماه تا كمتر از دو سال در آن‌جا مى‌ماند كه در اين حالت ، بنابر احتياط آن مكان براى او «مقرّ» به حساب نمى‌آيد، ولى نمازش تمام و روزه‌اش صحيح است . حالت سوّم : حداقل سه تا كمتر از شش ماه در آن مكان مى‌ماند كه در اين حالت ، حكم «مقرّ» را ندارد، ولى به خاطر كثيرالسفر بودن ، نماز كامل و روزه‌اش صحيح است . و امّا حكم نماز و روزه اين‌گونه افراد در بين راه : اين مسأله نيز چند حالت دارد: حالت اوّل : از يك تا چهار روز در ماه رفت و آمد دارد؛ در اين حالت ، نمازش در بين راه شكسته است(*). حالت دوّم : از پنج تا چهارده روز رفت و آمد دارد؛ در اين حالت ، بنابر احتياط ، جمع كند (يعنى نمازش را هم تمام (چهار ركعتى) و هم شكسته بخواند).(*) حالت سوّم : پانزده روز به بالا رفت و آمد دارد؛ در اين حالت ، نمازش تمام و روزه‌اش صحيح است .

پي نوشت:

پايگاه اطلاع رساني حضرت آيت الله وحيد خراساني، احكام نماز، نماز مسافر، س 70