ج. اگر جايى وطن او بوده و در آنجا شش ماه به قصد وطن بودن مانده است و‌ ملك هم داشته و اكنون اعراض كرده است، احتياط در جمع بين نماز قصر و تمام است و هم چنين گرفتن روزه و قضاى آن خوب است و همين احتياط در جايى كه شش ماه بدون قصد وطن بودن مانده و حكمى داشته است، جارى است و اگر انسان به جايى برسد كه وطن او بوده و از آنجا صرف نظر كرده، نبايد نماز را تمام بخواند؛ مگر اين كه قبلًا شش ماه با داشت ملك در آنجا مانده باشد كه خوب است احتياط جمع خواندن و روزه و قضاى آن كه قبلًا ذكر شد رعايت شود؛ اگر چه وطن ديگر هم براى خود اختيار نكرده باشد.
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2، احكام نماز و روزه مسافر، احكام وطن، س 3033.