شايد بتوان گفت: ريشه ‏ى تمام مفاسد، غفلت است. انسان اگر غافل نباشد،از هر خلافى دست بر مى ‏دارد.

غفلت از خداوند. «نسوا اللّه»( توبه، 67.).

غفلت از قيامت.«نسوا يوم الحساب»(ص، 26).

غفلت از محرومان.«و لم نطعم المسكين»(مدّثر، 44).

غفلت از مسئوليت‏ها. «مالكم لاتقاتلون فى سبيل اللّه و المستضعفين»(نساء، 75.).

غفلت از دشمن و توطئه‏ هاى او. غفلت از تاريخ و عبرت‏هاى آن. غفلت از سنّت‏هاى الهى. غفلت از وعده‏ ها و وعيدها. غفلت از رازقيّت خداوند.غفلت از اين‏كه عزّت(نساء، 139.) و قوّت(بقره، 165.) همه از اوست. غفلت از اين‏كه دنيا و آنچه در اوست كوچك و بى ‏ارزش و عارضى و غنچه‏ اى بيش نيست.«زهرة الحياة الدنيا»(طه، 131.)  بى جهت نيست كه قرآن غافلان را از چهارپا منحرف‏تر مى ‏داند.«أولئك كالانعام بل هم أضلّ أولئك هم الغافلون»(اعراف179).

اسلام براى غفلت زدايى برنامه‏ هايى دارد،از جمله:

1. نماز،«اقم الصلاة».

2. قرآن«نحن نزلنا الذكر»

3. دعا،

4. دورى از افراد غافل «لاتطع من اغفل قلبه عن ذكرنا»

5. توجه به تاريخ.