كسى كه قصد دارد ده روز در محلّى بماند، آيا مى‌تواند در بين ده روز به اطراف محلّ اقامتِ خود ـ كه كمتر از مسافت شرعى ، مثلا ده كيلومتر است ـ رفت و آمد نمايد؟
 اين مسأله نيز دو حالت دارد : حالت اوّل : شخص مسافر از اوّل قصد داشته كه در بين ده روز به آن مكان برود. اين حالت ، سه صورت دارد : صورت اوّل : مجموع رفت و برگشت و ماندن او در آن مكان در هر روز، به اندازه‌اى نيست كه منافات با قصد ده روز او داشته باشد. به عنوان مثال : بيشتر از دو ساعت نمى‌شود. در اين صورت ، قصد ده روز او صحيح و نمازش در محلّ اقامت و آن‌جا و بين راه تمام (چهار ركعتى) است . صورت دوّم : مجموع رفت و برگشت و ماندن او در آن مكان ، بيشتر از دو ساعت ـ مثلا نصف روز ـ است . در اين صورت ، قصدِ ده روز او اشكال دارد و بنابر احتياط واجب ، بين نماز تمام و شكسته جمع نمايد. صورت سوّم : تمام روز يا شب را بخواهد در آن مكان بماند. در اين صورت ، قصدِ ده روز او صحيح نيست و نمازش نيز شكسته است . حالت دوّم : شخص مسافر از اوّل قصد نداشته در بين ده روز به آن مكان برود. در اين صورت اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتىِ ادايى چنين تصميمى گرفته باشد، رفت و آمد او ـ به هر اندازه‌اى كه باشد ـ ضررى به اقامت او نمى‌زند و نمازش تمام (چهار ركعتى) است ؛ حتّى اگر بخواهد به طور كامل آن‌جا بماند و به مكان اوّل برنگردد.
پی نوشت:
پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله وحید خراسانی، احکام نماز، نماز مسافر، س 49