در لابلاى حوادث جوهر انسان شناخته مي شود، در فراز و نشيب‏ها و گرفتن و دادن‏ها و فقر و غنئ ها جوهر انسان شناخته مي ‏شود. در حديث مي خوانيم اگر شخصى را سه بار عصبانى كردى و او حرفى نزد با او رفاقت برقرار كن. كسانى مدعى ايمان هستند ولى اگر از مقام و عنوان و سرمايه آنان كم شود دست به هر كارى مي زنند. قرآن به يهوديانى كه ادعاهايى داشتند و خود را فرزندان و محبوبان خدا مي ‏دانستند و مي گفتند. «نحن أبناء اللّه و حبّائه»(مائده، 18.) و آتش دوزخ را فقط چند روزى در حق خود روا مى‏ دانستند: «لم تمسّنا النّار الاّ أيّاماً معدودة»( بقره، 80.) خداوند براى ارزيابى و ميزان صداقت آنان مى ‏فرمايد: اگر راست مي گوييد آرزوى مرگ كنيد. «فتمنّوا الموت ان كنتم صادقين»(بقره، 94.)
قرآن درباره‏ ى دروغگو بودن ادعاهاى يهود مي فرمايد: آنان به خاطر عملكردشان هرگز آرزوى مرگ نمي كنند. «و لن يتمّنونه»(بقره، 95.) و هر يك از آنان دوست دارد هزار سال عمر كند. «يودّ أحدهم لو يَعَمّر ألف سنة»(بقره، 96.)
قرآن خطاب به پيامبر مي فرمايد: به پروردگارت سوگند كه ايمان واقعى نمي آورند مگر زمانى كه در جنگ و نزاع هاى خود تو را داور قرار دهند و در دل خود هيچ‏گونه ناراحتى از قضاوت تو نداشته باشند.( نساء، 65.)
در قرآن مي خوانيم؛ علامت ايمان، خمس دادن است حتى اگر از ياران پيامبر باشيم و در جبهه در كنار پيامبر جهاد كنيم و پيروز شويم و غنائم جنگى بگيريم؛ ولى خمس ندهيم، ايمان نداريم: «فأنّ للّه خُمسَه... اِن كنتُم آمنتُم باللّه و ما أنزلنا على عبدنا»(انفال، 41.) بنابر اين تسليم خدا بودن، تسليم داورى پيامبر بودن و نق نزدن و گذشتن از جان و مال نشانه صداقت است.

منبع:

(كتاب پرسش ها وپاسخ هاي قرآني.حجه الاسلام قرائتي)