1ـ متجاهر به فسق ، يعنى كسى كه آشكارا و علنى گناه مى كند ، كه غيبت كردن از او در همان گناه جايز است. 2 ـ غيبت كردن مظلوم از ظالمى كه بر او ظلم كرده ، نسبت به آن ظلم. 3 ـ در مورد مشورت ، كه اظهار عيب به قصد نصيحت مشورت كننده ، در حدّى كه نصيحت محقّق شود ، جايز است. 4 ـ غيبت بدعت گذار در دين ، و كسى كه موجب گمراهى مردم مى شود. 5 ـ غيبت براى اظهار فسق شاهد ، يعنى اگر كسى كه شهادت مى دهد فاسق است، غيبت او به اظهار فسق او ، براى آن كه به شهادت او حقّى ضايع نشود، جايز است. 6 ـ غيبت كردن از شخصى براى دفع ضرر از جان يا عرض يا مال آن شخص. 7 ـ غيبت كردن از گناهكار به قصد بازداشتن او از آن گناه ، در صورتى كه به غير آن بازداشتن او ممكن نباشد.
پي نوشت:
پايگاه اطلاع رساني حضرت آيت الله وحيد خراساني، احكام معاملات، احكام كسبهاي حرام و بعضي گناهان، س 490