ج. نافله ظهر را پيش از اذان ظهر و بعد از آن كه سايه به اندازه شاخص شد به اميد اين كه الآن خواندن آن خوب باشد مى‌توان خواند ولى بنابر احتياط اگر قبل از ظهر مى‌خوانند نيّت ادا ننمايند و چنان چه كسى بخواهد نافله ظهر يا نافله عصر را بعد از وقت آن‌ها بخواند بهتر است بنابر اظهر نافله ظهر را بعد از نماز ظهر و نافله عصر را بعد از نماز عصر بخواند و بايد نيّت ادا و قضا نكند. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله 641 و 642 رساله مراجعه شود. ( «۶۴۱» نافله نماز ظهر پيش از نماز ظهر خوانده مي‌شود و وقت آن از اول ظهر است تا موقعي كه آن مقدار از سايه شاخص كه بعد از ظهر پيدا مي‌شود، به اندازه دو هفتم آن شود، مثلاً اگر درازي شاخص هفت وجب باشد، هر وقت مقدار سايه‌اي كه بعد از ظهر پيدا مي‌شود به دو وجب رسيد، آخر وقت نافله ظهر است. امّا بعد از اين وقت تا موقعي كه سايه به اندازه خود شاخص بشود باز هم نافله ظهر فضيلت دارد، ولي از نظر فضيلت به وقت قبلي نمي‌رسد؛ و قبل از اذان ظهر و بعد از اينكه سايه به اندازه شاخص شد به اميد اينكه الآن خواندن آن خوب باشد، مي‌توانند نافله ظهر را بخوانند، ولي بنابر احتياط اگر قبل از ظهر مي‌خوانند نيت ادا و اگر بعد از نماز مي‌خوانند نيت ادا و قضا ننمايند.

«۶۴۲» نافله عصر پيش از نماز عصر خوانده مي‌شود و وقت آن تا موقعي است كه آن مقدار از سايه شاخص كه بعد از ظهر پيدا مي‌شود، به چهار هفتم آن برسد و اگر تا اين وقت نخواند، تا موقعي كه سايه به اندازه دو برابر شاخص بشود وقت فضيلت خواندن نافله عصر است، ولي از نظر فضيلت به وقت قبلي، يعني چهار هفتم شاخص، نمي‌رسد؛ و چنانچه بخواهد نافله ظهر يا نافله عصر را بعد از وقت آنها بخواند، بهتر است بنابر اظهر نافله ظهر را بعد از نماز ظهر و نافله عصر را بعد از نماز عصر بخواند و بايد نيت ادا و قضا نكند.)
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2 ، احكام نماز ، مقدمات نماز ، وقت نماز ، س 1493.