ج. يعنى نمازى را كه شكسته خوانده است و سپس معلوم شده كه مسافت، هشت فرسخ بوده است.
«١٠٣۵» اگر دو نفر عادل بگويند سفر هشت فرسخ است و دو نفر عادل ديگر بگويند نيست، بنابر احوط بايد قول دوم را بگيرد و نماز را تمام بخواند و اگر شكسته خوانده اعاده كند، حتي اگر بعداً هم معلوم شود كه هشت فرسخ بوده، مگر اينكه نماز اول را با قصد قربت خوانده باشد كه در اين صورت همان نماز كافي است
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2، احكام نماز و روزه مسافر، مسافت شرعي، س 2999.