شخصى يك ساختمان و دو زن و ده فرزند پسر و دختر در شهرى داشته كه آن شخص مدتى است فوت كرده و يكى از پسرها و يكى از زنها و يكى از نوه پسرهايش از آن زمان در آن خانه نشسته‏ اند و يك اطاق هم خالى بوده كه يكى از دخترهايش اين اطاق را به تصرف درآورده و به يك زن بى ‏شوهر و بى‏ بچه و بى‏ كس داده. و آن پسرى كه از زمان پدر تا حالا در آن خانه نشسته حالا خطاب به آن دختر مى‏ گويد كه بايد اين زن بيرون برود و خودت بيايى بنشينى. آن دختر مى‏ گويد من احتياج ندارم و بدون كرايه به يك زن بى‏ سرپرست داده‏ ام. اما آن پسر مى‏ گويد بنابر اين بايد او ماهانه مبلغ 500 تومان كرايه بدهد. آيا اولا از نظر شرعى در اين مدت كه پدر آن شخص فوت كرده و خودش در خانه مى ‏نشسته و وارث‏هاى ديگر راضى نبوده‏ اند چه حكمى دارد؟ و ثانيا اين كرايه ‏اى كه مى‏ خواهد از آن زن بى ‏سرپرست بگيرد به او مى ‏رسد يا نه؟ و از طرف ديگر نماز و روزه آن زن صحيح است يا صحيح نيست؟ و ضمنا حاضر نيستند اموال اين مرحوم را تقسيم بكنند و هر كدام از اين بچه ‏ها مقدارى از ملك و باغ را تصرف كرده و حاصلش را مى‏ برند از نظر شرعى اين مسأله چه حكمى دارد؟‏

تصرف در مال مشترك بايد با اجازه همه شركاء باشد و بدون اجازه غصب و موجب ضمان اجرت المثل است.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج ‌2، شركت، س 4