فرزند انسان از لحظه ‏اي كه به دنيا مي ‏آيد، در برابر دو محرك واكنش ترس نشان مي ‏دهد: يكي صداي بلند و ديگري افتادن. در يك سالگي از چهره‏ هاي غريبه مي ‏ترسد. در دو سالگي، ترس، بيشتر از صداها (صداي سيفون، جاروبرقي، فرياد بلند) است. كودكان سه تا پنج ساله، از موجودات خيالي مي ‏ترسند. كودكان در اين سن، جاندار پندارند؛ يعني موجودات خيالي مثل هيولا، غول، ديو و مانند اين‏ها را در ذهن خود تصور مي ‏كنند و حتي به آن‏ها جان مي ‏دهند؛ آن‏ها را واقعي مي‏ پندارند و مي ‏ترسند. در سنين بالاتر، افزون بر ترس ‏هاي دوران كودكي، ترس از تاريكي نيز شايع است كه تا 12 و گاهي تا 14 سالگي نيز ادامه مي ‏يابد.
 كودكان بين 2 تا 7 سال، حدود 4 تا 5 نوع ترس دارند كه هر 4/5 روز يك بار خود را نشان مي ‏دهد. اگر از اين حد بيشتر و ترس كودك طولاني شد، بايد درمان شود و گرنه به «فوبيا» " 1 " تبديل خواهد شد.

منبع:

1- Phobia: ترس بي ‏اساس و غير طبيعي. فرد مبتلا به فوبي، در بسياري موارد از غير منطقي بودن ترس خودآگاه است؛ اما نمي ‏تواند در مقابل آن مقاومت كند.

(كتاب نسيم مهر.ج1.حجة الاسلام دهنوي)