ج. اگر اميد تمكن و برطرف شدن عذر را تا آخر وقت ندارد، نماز در آن صحيح است. (به مسأله 732 رساله رجوع شود ؛ «۷۳۲» شخص معذور، مثل محبوس در مكان غصبي و يا مضطرّ، اگر اميد تمكن و برطرف شدن عذر را تا آخر وقت دارد، بنابر احوط بايد نماز را تأخير بيندازد؛ و در صورتي كه تمكن بيرون رفتن از آن مكان را ندارد، نماز در آنجا صحيح است.)
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2 ، احكام نماز ، مقدمات نماز ، مكان نمازگزار ، س 1642.