آيا درخواست شفاعت از اوليا مايه شرك نيست و نوعي پرستش آنان به شمار نمي رود؟

اعتقاد به شفاعت اولياي الهي در روز رستاخيز،از اصولي است كه كسي در آن شك و ترديد ندارد و همه فرق اسلامي به شفاعت پيامبران و بالأخص پيامبر خاتم (صلّي الله عليه وآله وسلّم )، اعتقاد راسخ دارند. تنها اختلافي كه پس از ظهور ابن تيميه در قرن هشتم و محمد بن عبدالوهاب در نيمه هاي قرن دوازدهم پيش آمد،اين بود كه آيا مي توان در اين جهان نيز از شفيعان واقعي كه شفيع بودن آنها از نظر كتاب و سنت قطعي است،درخواست شفاعت كرد و مثلاً گفت:« اي محبوب درگاه خدا در روز رستاخيز درباره من شفاعت كن»؟.(1).همه عالمان دين،بر صحت درخواست شفاعت از صاحبان آن،اتفاق نظر دارند،جز دو فرد ياد شده و پيروان آن دو كه مي گويند:« نمي توان از صاحبان شفاعت در اين جهان درخواست شفاعت نمود،بلكه بايد گفت:خدايا پيامبر را شفيع من قرار ده ».اكنون اين مسأله را بر كتاب خدا و سنت پيامبر عرضه مي داريم تا پرده از چهره حقيقت برداشته شود.

منابع:

1-دعاي توسل

(كتاب راهنماي حقيقت.آيت الله سبحاني. صفحه163 )