در يكى از حومه ‏هاى شهرستان قزوين كشاورزى است كه حدود بيست باغ دارد، اين فرد در زمستان با اجرت "عملگى" ده هزار تومان (براى بيل زدن باغ در فصل بهار) كنار مى ‏گذارد، و در مدّت بيل زدن روزانه حدود چهارصد تومان خرج خورد و خوراك كارگرها مى‏ شود، ولى او از ثمره اين باغها ذرّه‏ اى براى خودش برداشت نمى‏ كند (يعنى هر مقدار انگور، بادام و گردو كه محصول اين باغهاست بين مردم تقسيم مى‏ كند) البتّه اگر چه به فقراء هم مى‏ دهد ولى كسى كه بيشتر دارد بيشتر مى ‏خورد، حال سؤال اين است كه آيا اين كار كشاورز از نظر شرعى درست است كه زمستان كار كند و آذوقه براى بهار جمع كند و تابستان بين مردمى كه به اندازه كافى يا شايد بيشتر دارند تقسيم كند؟
‏
انفاق در راه خدا به نيازمندان عمل خوبى است، و در انفاق و كمك شرط نيست كه گيرنده فقير باشد.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج ‌3، مسائل متفرقه، صدقه و انفاق، س 14