آنرا كه جبرييل نهد پا به خيمه اش
  آتش قدم گذاشت خدايا به خيمه اش

"خورشيد سربرهنه برآمد به كوهسار"
 باريده بود عشق به صحرا به خيمه اش

 پشت زمين خميده و پشت زمان دوتاست
  كي آورد زمين و زمان تاب خيمه اش

 دسته گل محمّدي آورده روي دست
  يارب مدد كه بازبرد تا به خيمه اش

 از سوز تشنه كامي و اندوه تشنگان
  خشكيده است ديده ي دريا به خيمه اش

 گو آفتاب نرگس بيمار را متاب
 گو باد را مباد مبادا به خيمه اش

 شاعر كه واژه واژه ي خود را غريب ديد
 واكرد پاي قافيه ها را به خيمه اش

 جان مرا بگير و ببر تا زيارتش
 دست مرا بگير و ببر تا به خيمه اش

شاعر: محسن نيكنام