از ميان تمام ماه هاي سال، تنها نام ماه رمضان در قرآن آمده است. از ماه هاي رجب، ذيقعده، ذيحجه و محرّم با تعبير عام «الاَشهُرُ الحُرُمُ» و «مِنها اَربَعَةٌ حُرُمٌ» و از ماه هاي حج، يعني شوال، ذيقعده و ذيحجه نيز به عنوان «اَشهُرٌ مَعلومت» ياد شده است؛ نه نام ويژه آنها. [1] 

البته اجزاي زمان، ذاتاً يكسان‌اند و مزيّت ذاتي بر هم ندارند؛ ليكن گاهي چيزي كه در ظرف زمان واقع مي شود به زمان بها مي‌دهد.[2]

پي نوشت:

[1] تفسير مجمع البيان، ج1و 2، ص 523. [آيات به ترتيب مذكور در متن: توبه/5.  توبه/36. بقره/197.]

[2] تفسير تسنيم، ج9، ص 325.