شخصى مدّت چند سال فلج بوده و اكثراً در حال استراحت به سر مى‌برده است، و افرادى كه به عيادت او مى‌رفتند و سلام مى‌كردند، صورت و لب خود را حركت مى‌داده است و قادر به سخن گفتن نبوده و در اين مدّت بيشتر اوقات نماز نخوانده‌ است. آيا قضاى نمازهاى او بر پسر بزرگ‌تر واجب است، با اين كه قادر بر سخن گفتن نبوده است؟
ج. بله، قضاى آن نمازها بر پسر بزرگ واجب است. حتّى آن نمازهايى را كه در اين مدّت خوانده، ولى بر طبق وظيفه‌اش در آن حال رفتار نكرده است نيز بايد قضا نمايد.
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2 ، احكام نماز ، نماز قضاي پدر و مادر ، س 2418.