ارتباط با ارواح، اولا: اگر چه ممكن است، ولي شرعا جايز نيست. ثانيا: اغلب مدعيان اين رابطه، افرادي شياد و حقه بازند. بين خبر دادن از آينده و قيامت تفاوت است. آينده؛ يعني اموري كه به لحاظ زماني متأخر از ما هستند. در مورد اين امور، با توجه به اين كه عالم برزخ مافوق و محيط بر عالم دنياست، پس مي‏ تواند نوعي احاطه‏ ي زماني نيز داشته باشد و لذا بعيد نيست كه ارواح مردگان بتوانند از آن آينده باخبر شوند. چنان كه نه فقط آنان، بلكه انسان‏ هايي كه در همين زندگي توانسته ‏اند به مراتب بالاتر هستي راه پيدا كنند، نيز مي‏ توانند چنين اطلاعي حاصل كنند، مانند اولياء الله. البته اين كه ارواح مردگان به فرض اطلاع يافتن بر آينده، اجازه‏ ي بازگو كردن آن اخبار را براي زندگان داشته باشند يا خير، مطلب ديگري است و در خصوص بسياري از اين اخبار، ظاهرا آن‏ها مجاز نمي ‏باشند، چنان كه در برخي از داستان ‏هاي مربوطه بدين نكته اشاره شده است.
اما عالم قيامت، امري مافوق عالم برزخ است و لذا با ورود به عالم برزخ، انسان لزوما بر عالم قيامت آگاه نمي ‏شود؛ بلكه اين آگاهي تنها يا پس از برپايي قيامت كبري است، يا براي معدود اولياي الهي كه با سلوك عرفاني و معنوي به اين مرتبه از مراتب هستي راه يافته باشند، مانند خود پيامبر اكرم (ص) در معراج. به هر حال، هر چه باشد، بعديت قيامت نسبت به دنيا بعديت زماني نيست كه با ورود به عالم برزخ، امكان احاطه به آن ميسر شود.
به تعبير علامه طباطبايي: «همين نابودي دنيا قبل از قيامت است كه به ما اجازه مي‏ دهد تا قيامت را بعد از دنيا بدانيم. همان گونه كه مرگ به ما اجازه مي‏ دهد تا برزخ را بعد از دنيا بدانيم و گرنه همان طور كه عالم مثال محيط بر عالم ماده - يعني، دنيا - است، «نشأة بعث» نيز طبق برهان، محيط در دنيا و برزخ خواهد بود. حتي با چشم پوشي از مسأله ‏احاطه، خود در هم پيچيده شدن بساط زمان و از ميان رفتن حركات در فاصله بين دو نشأه  مذكور، موجب باطل شدن نسبت زماني‏ خواهد بود كه با آن، بعد و قبل نيز ديگر وجود نخواهد داشت.»

منبع:

زندگي پس از مرگ‏ جلد چهارم‏ حسين سوزنچي‏ ص102