فرزند پدرى هستم كه هيچ گونه اعتقادى به خدا و پيامبر و معاد ندارد و مسلما نماز هم نمى ‏خواند، بلكه در مواردى توهين به آستان قدس خدا و پيامبر مى‏ كند و با انقلاب فوق العاده بد است. اخلاق خانوادگى او- به خاطر اين كه مادرم و خواهر و برادرانم همه معتقد به مبانى مذهبى هستند- فوق العاده تند و به دور از عواطف پدرى است. من تا آنجا كه توانستم با محبّت و رفتار ملايم با پدرم صحبت كرده و او را از روشى كه در مقابل خدا و پيامبر و در مقابل خانواده پيش گرفته است، نهى كرده ‏ام، امّا محبّت و طبع ملايم هم در او كارگر نيست و اكنون وضع خانواده آشفته و هر روز دعوا و ناسزا گويى از طرف پدرم در خانواده شديدتر شده و من هم با پدرم دعوا كرده و از او قهر نمودم. البتّه متذكّر مى ‏شوم كه من ازدواج كرده و در منزل همسرم زندگى مى ‏كنم و شوهرم گفته است كه راضى نيستم ديگر به خانه پدر و مادرت بروم.
حال از امام عزيز مى ‏خواهم تكليف اينجانب را نسبت به پدرم كه كافر به همه چيز است روشن كند!
‏
از قطع رحم اجتناب كنيد و حتى المقدور در هدايت او كوشش نماييد.
پي نوشت:
امام خميني(ره)، استفتائات، ج1، احكام امر به معروف و نهي از منكر، س 21