مدّت زمانى‌كه انسان قصد دارد در محلّى بماند، سه حالت دارد : حالت اوّل : از اوّل قصد دارد كمتر از شش ماه در آن‌جا بماند. در اين صورت ، آن مكان «وطن حكمىِ» او به حساب نمى‌آيد. حالت دوّم : از اوّل قصد دارد بين شش ماه تا كمتر از دو سال در آن محلّ بماند. اين ، دو صورت دارد: صورت اوّل : يك روز در هفته در آن محلّ مى‌ماند. در اين صورت آن محلّ ، «مَقرّ» به حساب نمى‌آيد. صورت دوّم : دو روز در هفته يا بيشتر در آن‌جا مى‌ماند. در اين صورت بنابر احتياط واجب ، آن محلّ «مَقرّ» به حساب نمى‌آيد. حالت سوّم : از اوّل قصد دارد دو سال يا بيشتر در آن محلّ بماند. اين حالت ، سه صورت دارد: صورت اوّل : يك روز در هفته در آن محلّ مى‌ماند. در اين صورت آن محلّ ، «مقرّ» به حساب نمى‌آيد. صورت دوّم : دو يا سه روز در هفته يا نيمى از روزها را در آن‌جا مى‌ماند. در اين صورت نيز بنابر احتياط واجب ، آن محلّ «مقرّ» به حساب نمى‌آيد. صورت سوّم : بيشتر روزهاى هفته را در آن محلّ مى‌ماند. در اين صورت آن محلّ ، «مقرّ» حساب مى‌شود(*)
پی نوشت:
پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله وحید خراسانی، احکام نماز، نماز مسافر، س 39