از برخي احاديث و گزارش هاي تاريخي به دست مي آيد كه در عصر بني اميه، دشمنان اهل بيت و شيعيان، براي ابراز و اعمال عداوت و خصومت نسبت به آنان اصطلاح رافضي درباره شيعه را به كار مي بردند، و رافضي بودن را جرمي نابخشودني به شمار مي آوردند. و هر كس را رافضي مي ناميدند سزاوار شكنجه و قتل مي دانستند. در حديثي آمده است كه ابوبصير به امام باقر (عليه السلام) گفت: فدايت گردم، ما را به نامي لقب داده اند كه زمامداران اموي به واسطه ي آن خون و مال و شكنجه كردن ما را مباح مي شمارند. امام (عليه السلام) فرمودند: آن نام چيست؟ ابوبصير گفت: آن نام رافضه است...
از اين روايت نكات ذيل به دست مي آيد:
1 ـ در آن زمان شيعيان را رافضيان مي ناميدند.
2 ـ رافضي ناميدن آنان بيشتر توسط حكّام اموي انجام مي گرفت و هدف آنان اين بود كه شيعيان را مورد شكنجه و آزار قرار دهند.
3 ـ وجه رافضي دانستن شيعيان اين بود است كه آنان نسبت به امام علي (عليه السلام) اظهار محبّت مي كردند و فضايل او را بر مي شمردند، و او را برتر از ديگران مي دانستند. و اين در حالي بود كه حكّام اموي اظهار محبّت نسبت به علي (عليه السلام) و بر شمردن فضايل او را جرم مي انگاشتند.

منبع:

(كتاب شيعه وپاسخ به چندپرسش. رضااستادي، ص20-21)