"عصمت" در لغت به معناي پاك‌ دامني و نا آلودگي به گناه و باز داشتن خود از گناه، از ابتداي وجود تا پايان عمر است. عصمت پيامبران در اصطلاح قرآن، عبارت از داشتن ويژگي‌هاي زير است:
1. حفظ و مصونيت از ناحيه صفاي گوهر و ذات.
2. دارا بودن فضايل برجسته جسماني و رواني.
3. مؤيّد شدن به نصرت و پايداري گام‌ها در رسيدن به هدف.
4. نازل شدن آرامش و سكينه بر آنان.
5. حفظ و نگهداري دل‌هايشان از كژي‌ها.
6. توفيق انجام وظايف پيامبري[1].
عصمت را چنين تعريف كرده اند كه: عبارت از ملكه نفساني قدرتمندي است كه همواره در وجود انسان معصوم، حضور و ظهور دارد و هيچ نيرويي ـ چون غضب و شهوت و... ـ موجب زوال آن نمي‌شود.[2]

منابع:

[1]  مفردات راغب

[2] وحي و نبوت در قرآن/197، سيره رسول اكرم(صلي الله عليه و آله و سلم) در قرآن ج2/15ش