مردى با زن مطلّقه‏ اى ازدواج نموده و پس از چندين سال متوجّه شده كه طلاق زوجه به دستور دادگاه بوده، و مطابق با موازين شرعى نبوده، و زوجه هم مى‏ گويد شوهر أوّل من راضى به طلاق نبوده و پدرم با توسّل به دادگاه و إجبارا طلاق مرا گرفته است، و حتّى فعلا نيز اگر از شوهرم سؤال شود مى‏ گويد كه من راضى به طلاق نبودم. ولى پدر زوجه (كه مورد وثوق نيست) ادّعاء مى‏ كند كه من پس از إجراء طلاق به دستور دادگاه و توسّط محضر از زوج إجازه گرفته و صيغه طلاق را جارى نموده ‏ام. آيا اين زن و شوهر به يكديگر حرام مؤبّد بوده و بايد جدا شوند؟ يا با اعتماد به قول پدر زوجه مى‏ توانند به زندگى خود ادامه دهند؟
‏
زن تا به طريق شرعى دعواى خود را كه بطلان طلاق است إثبات نكند حرمت أبديّه بر مرد ثابت نيست، و زن بايد به آنچه بين خود و خدا علم دارد عمل نمايد.
پي نوشت:
امام خمينى(ره)، استفتائات، ج ‌3، طلاق و مسائل مربوط به آن، احكام طلاق، س 42