ج. بايد بين جاى سجده‌ى مأموم و جاى ايستادن امام به قدر يك انسان كه به سجده رفته است فاصله نباشد، بنابراين اگر بين آن دو اين مقدار فاصله بود، بنابر اظهر نماز جماعت اشكال دارد و هم چنين اگر بين انسان و مأمومى كه جلوى او ايستاده و به وسيله او به امام متصل است، به همين مقدار فاصله باشد، نمازش اشكال دارد، و اگر مأموم به واسطه كسى كه طرف راست يا چپ او اقتدا كرده به امام متصل باشد و از جلو به امام متصل نباشد بايد فاصله او با آن‌ها كمتر از مقدارى كه ذكر گرديد باشد. (جهت اطلاع بيشتر به مسأله‌ى 1155 و 1156 رساله رجوع شود.)
«١١۵۵»بايد بين جاي سجده مأموم و جاي ايستادن امام به‌قدر يك انسان كه به سجده رفته است فاصله نباشد، بنابراين اگر بين آن دو اين مقدار فاصله بود ـ يعني از سر تا نوك انگشتان پاي يك نفر كه در سجده است ـ بنابر اظهر نماز جماعت اشكال دارد، و همچنين اگر بين انسان و مأمومي كه جلوي او ايستاده و به وسيله او به امام متصل است به همين مقدار فاصله باشد نمازش اشكال دارد؛ و احتياط مستحب آن است كه جاي سجده مأموم با جاي كسي كه جلوي او ايستاده، هيچ فاصله نداشته باشد، و اگر فاصله به‌قدر يك گام متعارف و معمولي باشد، بنابر اظهر اشكالي ندارد.
«١١۵۶» اگر مأموم به‌واسطه كسي كه طرف راست يا چپ او اقتدا كرده به امام متصل باشد و از جلو به امام متصل نباشد، چنانچه كمتر از مقداري كه در مسئله فوق گفته شد فاصله داشته باشد، نماز و جماعتش صحيح است.
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 2 ، احكام نماز جماعت ، نظم و اتّصال صف‌هاى نماز جماعت ، س 2660.