گاهى در بيمارى‌هايى- مانند برخى عفونت‌هاى نه چندان مهم-، پزشك جهت تسريع بهبودى يا اطمينان از اينكه داروى تجويزى وى بسيار قوى است و در مورد خيلى از عفونت‌ها مى‌تواند مؤثر باشد و يا به خاطر اينكه از هزينه‌ى درمان بيمار و مراجعات مكرر وى بكاهد، اقدام به تجويز داروهايى مى‌كند كه ضررهاى آن‌ها كاملًا شديد بوده و به اثبات رسيده است و اين در حالى است كه شايد بتوان از طريق داروهاى ديگرى كه ضرر بسيار كمترى دارند، ولى ممكن است با عدم اطمينان كامل و هزينه‌ى زيادتر همراه باشند، بيمار را معالجه نمود. با چنين فرضى، بهترين كار چيست؟ انتخاب راه سريع و پرخطر يا راه كم‌خطر و احياناً نامؤثر؟
ج. به حسب ظاهر، راه دوّمى مقدّم است.
پي نوشت :
استفتاءات ( آيت الله بهجت )؛ ج 3 ، احكام انواع شغل ها و درآمدها ، پزشكي ، س 3920.