از شهداى كربلاست . عابس ، از رجال برجسته شيعه و مردى دلير، سخنور، كوشا و تلاشگر، شب زنده دار، از طايفه بنى شاكر بود. اين طايفه از شيعيان مخلص و فداكار در راه ولايت اميرالمؤ منين بودند و از شجاعان عرب به شمار مى آمدند. به آنان (فتيان العرب ) مى گفتند. از كسانى بود كه وقتى مسلم بن عقيل ، نامه امام حسين عليه السّلام را براى اهل كوفه خواند، به پا خاست و اعلام هوادارى و حمايت كرد و پس از بيعت كوفيان با مسلم بن عقيل ، بعنوان پيك ، نامه اى از سوى آنان به امام حسين عليه السّلام در مكّه رساند.دلاوريهاى او در كربلا مشهور است . وى همراه هم پيمان خود (شوذب )، در حماسه عاشورا به نبرد پرداخت و شهيد شد.رشادتهاى او چنان بود كه سپاه كوفه از نبرد تن به تن با وى ناتوان بودند. به دستور عمر سعد، از اطراف او را سنگباران كردند. او هم زره از تن بيرون آورد و كلاهخود از سر برداشت و لخت شد و با تيغ بر دشمن حمله كرد و يك تنه آنقدر جنگيد تا در قلب ميدان و محاصره دشمن به شهادت رسيد.سر او را از پيكرش جدا ساختند. سر مطهرش در دست عدّه اى بود و هر كدام مدعى بودند كه من بودم كه او را كشتم ، تا به جايزه اى دست يابند.

منبع:

فرهنگ عاشورا/جوادمحدثي