در جبهه‌هاى جنگ اگر فرمانده بگويد كه ما ده روز نمى‌توانيم و‌ معلوم نيست در اينجا بمانيم و افراد تحت فرمان او خود تشخيص دهند كه به احتمال زياد، ده روز در آنجا مى‌مانند و براى رفتن از آن محلّ قبل از ده روز، احتمال كمى بدهند؛ در اين صورت آيا مى‌توانند قصد اقامت ده روز كنند و روزه بگيرند؟ اگر در يكى از اين روزها عمدا روزۀ خود را باطل كند كفاره بر او واجب مى‌شود يا نه؟

جواب:

(1) در قصد اقامت ده روز اطمينان به ماندن ده روز لازم است و احتمال كافى نيست (2) روزه اگر در واقع صحيح نبوده افطار آن كفاره ندارد، و روزه و نمازى كه خلاف وظيفۀ مقرره انجام گرفته قضاء دارد.

پي نوشت:

امام خميني(ره)، استفتائات، ج1، احكام روزه، س58