مقصود از جمله مذكور آن است كه اگر وضوء براي يكي از غايات مأمور بها آورده نشود، مشروعيت ندارد و مراد از غايات مأمور بها مثل نماز خواندن يا قرآن خواندن يا مسّ كتابت قرآن يا دخول مساجد يا طواف كعبه مشرفه و غير آن و اين نظر عدّه‌اي از فقهاست. ولي بنا به نظر معظم له وضوء استحباب نفسي دارد يعني اگر هيچيك از آن غايات مذكوره و نظاير آن مقصود نباشد و فقط به قصد قربت آورده شود وضوء مستحب و صحيح است. 
پي نوشت:
پايگاه اطلاع رساني حضرت آيت الله وحيد خراساني، احكام طهارت،وضو، س 69