ج - در صورتى كه شخصى بواسطۀ مرضى معذور از گرفتن روزه باشد نبايد روزه بگيرد و چنانچه تا ماه رمضان بعد بيمارى او ادامه داشت و نتوانست قضاء روزه‌ها را بگيرد قضاء هم از او ساقط است فقط بايد براى هر روز يك مدّ (ده سير) طعام مثل گندم كفاره به فقرا بدهد و اگر بدون عذر عمداً روزه را افطار كرده كفارۀ عمد و قضاء بر او واجب ميشود و تفصيل مسأله را در توضيح المسائل ملاحظه نمائيد.
پي نوشت :
جامع الأحكام (آيت الله صافى ) ، ج‌1 ، كسانى كه به واسطۀ بيمارى نمى‌توانند روزه بگيرند ، س 503